پر کشید از درون مرغ نیاز
سوی آبیی آسمانها باز
بالها ی ناز و الوا نش
جلوه بنمود با تنی طناز
می رسد صوت دلنواز او
فاش گوید هر آنچه دارد راز
می گشاید دریچه ی دل را
با ب رحمت بروی هستی باز
می کند آشیانه آنجا را
در ضمیری تهی ز حرص و آز
ای خوشا در چنین فضا ئی شاد
سر به مهرا ب عشق با نماز
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر